دل آدما چو سنگه

هر کی هر کی شده دنیا

انگاری با ما تو جنگه

عشق را حاصلي نيست مگر در پي اش فراقي سوزناك، صبري تلخ و رنجي بس دشوار

فقط تو باشی ونه حتی گل سرخی که عطر نفس تو را دارد و تا آسمان قد کشیده است نه ستاره ای باشد و نه ماه پاره ای فقط نگاه تو باشد

سلام به همه اونهایی که این مدت طولانی دوریشون برام سخت بود. دلم برا همتون تنگ شده بود .

امروز تو این پست جدید میخوام دردی رو که از محرم دامنگیر سینه ام شده براتون بگم. درد اونم چه دردی. داستانی رو براتون میخوام بگم که خودمم باور ندارم.

وقتی که جز برای رساندن پیام ناگوار امکان نداشت به صدا در بیاد . خودم فهمیدم چی شده چون همون موقع داشتم خواب میدیدم. خواب یک وداع دردناک .خواب دیدار آخر . خوابی که نوید دردی جانسوز و فراغی جانگداز رو میداد . بلند شدم و شنیدم که یکی از پشت خط میگفت بابا هم پر کشید . آخ که دلم چقدر رو سینم سنگینی میکرد . ماتم برده بود و اصلا نمیتونستم باور کنم. اما کاری بود که نمیشد انکارش کرد سریع آماده شدم و رفتم دیدم همه ساه پوشیدن و گریه میکنند اونجا بود که دیگه هیچی حالیم نشد و نقش زمین شدم . صداهای مبهم افراد رو میشنیدم اما قادر به جواب دادن نبودم . نمیدونم کی به هوش آمدم اما دوباره با یه جیغ از حال رفتم و دیگه چیزی متوجه نشدم . نمیتونستم باور کنم که بابا جونم عزیز دلم پر کشیده خداااااااااااا

داشتم دیوونه میشدم . هنوزم باور ندارم اما وقتی یادم میاد چند روز قبل از این اتفاق چی میگفت یه کم سبک میشم . اون آرزوی رفتن به کربلا رو داشت و همه دادشون دراومده بود که چرا من بهش گفتم که اسم نوشتم برا کربلا اما کار خدا رو ببین اون خیلی زودتر از ما رفت کربلا. بابام همش گریه میکنه . روز و شب شده کارش گریه برای پدر مادرش . میگه لحظات آخر بابایی بهش گفته ما رفتیم دیدار به قیامت . خوشا به سعادتش که در چنین ماه و چنین روزی یعنی ۶ محرم پر کشید از خدا میخوام روحش رو با امام حسین و حضرت ابالفضل العباس محشور کنه چون خوب خادمی بود برای ائمه.

ببخشید که نتونستم شاد بنویسم و باعث رنجشتون شدم . امیدوارم هیچوقت رنگ غم به چهرتون نشینه.